You make me brave

Eind januari ging mijn man naar Amerika, naar de Bethel kerk in Redding, Californië. Voor hem een langgekoesterde droom die wonderlijk in vervulling ging.

Tijdens zijn eerste dag in Amerika kreeg onze oudste zoon, Nathanael, ’s avonds enorme buikpijn. Hij heeft al eens eerder problemen met zijn darmen gehad waarvoor hij in het ziekenhuis gelegen heeft en ik had het idee dat dit weer zo’n moment was. Ik ben met hem naar de huisartsenpost gegaan. De huisarts vertrouwde het ook niet helemaal, dus werd het een nachtje observatie in het ziekenhuis.

Op dat moment dacht ik nog dat het allemaal wel mee zou vallen. Dat het gewoon uit voorzorg was en ik hem de volgende ochtend weer mee zou kunnen nemen. Omdat ik thuis nog 3 jongens heb en mijn man er niet was, ben ik zelf die nacht thuis gaan slapen en heb ik Nathanael alleen gelaten, ook op aandringen van hem.

De volgende ochtend was ik mijn man aan het inlichten over de situatie, het was toen middernacht in Amerika, toen ik op de afdeling kwam en Nathanael hoorde schreeuwen van de pijn. Hij was al onderweg voor een scan van z’n buik. Op dat moment was ik helemaal in paniek. Er gaat dan echt van alles door je gedachtes heen!

Uit de scan kwam al gauw naar voren dat het z’n blindedarm was. Hij moest direct geopereerd worden. Tijdens de operatie kwamen ze tot de ontdekking dat zijn blindedarm geknapt was en er was flink veel pus zijn buik ingelopen. Weer zo’n situatie waarin je schrikt en mijn gedachtes alle kanten op vlogen. Al met al heeft hij 2 weken in het ziekenhuis gelegen, waarvan zijn vader 1 week in Amerika was en ik er dus als moeder alleen voor stond. Gelukkig hebben mijn familie en vrienden onze andere kinderen zoveel mogelijk op kunnen vangen.

In die twee weken hebben we in totaal 3 dieptepunten meegemaakt. De eerste was zijn opname en operatie. Het tweede moment was een paar dagen na de operatie. Hij knapte vrij goed op, maar toen ging het ineens snel bergafwaarts. Hij kwam in een “ik kan echt niet meer” fase en leek het op te geven. Ogen die wegdraaien, je zoon die niet meer kan en op is. Op zo’n moment zie je het leven uit je zoon glijden en slaat de paniek toe.

Het derde dieptepunt was toen mijn man net weer terug was. In plaats van hem ophalen op Schiphol, kwam hijzelf rechtstreeks met de trein naar Hardenberg. Nathanael mocht weer eten, als alles vorderde mocht hij de dag erna wel naar huis. Die avond ging mijn man bij onze zonen thuis slapen, maar voordat hij goed en wel thuis was ging het weer mis. Nathanael zijn darmen lagen nog stil en alles hoopte op in zijn darmen; hij kreeg acute koliek aanvallen. Wie niet weet wat dit inhoudt; paarden met koliek aanvallen overleven dit niet. De pijn was nog erger als tijdens zijn eerste opname. Hij werd aan de morfine gelegd en na een uur pijn werd het eindelijk draaglijk. Drie dagen later mocht hij eindelijk naar huis. 

In die tijd is er flink veel gebeden door mensen om ons heen, maar ook door onszelf. We hebben heel wat gebeden, gestreden en gepleit voor Gods troon. In de moeilijke momenten hebben we Gods aanwezigheid ook echt mogen ervaren. Hij was erbij, hoe moeilijk de situaties op dat moment ook waren.

You make me brave

Mijn man is groot en sterk in mijn ogen en ik schuil maar wat graag achter hem. Zeker in situaties als deze. Maar door zijn afwezigheid ontdekte ik de enorme kracht die God in mij gelegd heeft om de dingen aan te pakken. Ik stond af en toe echt versteld van mezelf. De manier waarop ik gesprekken voerde met artsen en verpleging gebeurde op een manier die ik anders nooit durfde. De dag dat mijn man er weer was, merkte ik dat ik weer achter mijn man ging schuilen in veel dingen. En ik kreeg door dat ik losliet wat God me juist had laten zien in die tijd; dat ik een krachtige vrouw ben.

Ik heb Gods aanwezigheid en rust in het ziekenhuis heel dichtbij ervaren, maar in de dagen erna merkte ik dat ik ook enorm teleurgesteld was in God dat mijn zoon zo had moeten lijden. En God ondanks alle gebeden niet had ingegrepen. Deze gedachten werden al gauw een neerwaartse spiraal waar ik in terecht kwam.

Op een ochtend stond ik onder de douche en voelde me enorm schuldig tegenover God dat ik zo boos op Hem was. En ik weet nog zo goed dat God op dat moment zei tegen mij: “Natuurlijk mag je ook gewoon boos op Mij zijn!” En op het moment dat ik die woorden toeliet in mijn hart, kwam er alweer een stukje verlichting.

Die zondag erop was er een spreker bij ons in de kerk. Hij had het over de Emmaüsgangers. Zij hadden verdriet en waren teleurgesteld omdat de verwachting die ze hadden niet uitgekomen was. Jezus was gestorven. En ze deelde hierover met de man die met hen meeliep. Dit was natuurlijk Jezus zoals wij weten. Te midden van hun pijn en teleurstelling over hoe de situatie gelopen was, was Jezus in hun midden.

Tijdens de dienst werden we uitgenodigd om te bidden en te vragen aan Jezus of Hij wilde laten zien dat hij in elke situatie met ons meeliep. Dat Hij liet zien aan eenieder van ons dat Hij erbij was in die momenten. In dat moment heb ik Jezus uitgenodigd om mij te laten zien dat Hij erbij was in de tijd van onze stormen. En Hij liet mij zien en merken dat Hij er was.

Alhoewel we niet altijd begrijpen hoe de dingen lopen, waarom het lijden er is; we mogen Jezus vragen om zichzelf te laten zien in die situaties. En zien dat Hij ons er doorheen leidt.

Voor mij betekende dit dat het proces van strijd, rouw en verwerking, wat normaal gesproken bij mij heel lang kan duren, eigenlijk binnen 2 weken helemaal hersteld was. Ik kon de boosheid en teleurstelling loslaten. En ik kreeg weer zich op wat God in mij gelegd heeft en ik zag te midden van de stormen; de sterke en dappere vrouw die Hij gemaakt heeft. Een vrouw die dingen aan durft te pakken en niet meer uit de weg gaat en zich niet meer achter haar man hoeft te verschuilen. Een strijder!

- Bernadette van der Laak- 

Blijf op de hoogte

Ontvang onze nieuwsbrief

Wij waarderen je privacy. Geen van de gegevens op de site worden gedeeld met derden.

Onderdeel van Kingdom Ministries

Releasers of Life
Event

Copyright © 2020. Alle rechten voorbehouden.